De Hel is géén grap

Nergens anders is het gevoel van zó intens aanwezig als rijdend door de Mississippidelta. De Delta synoniem met witte katoenakkkers, rietsuikervelden, notenbomen, oorlogskerkhoven, plantagehuizen maar ook een stadje als Natchez, die ongeschonden uit de Burgeroorlog was gekomen. 
Alsof de tijd heeft stil gestaan. Aan de loswal van Natchez, ‘down by the river’,met zijn oude pakhuizen en kroegen, liggen twee raderboten gemeerd en beland ik direct in de wereld van Mark Twain. De ene is de ‘Lady Luck,’ een replica die fungeert als drijvend casino. De ander  de ‘Delta Queen’ die pruttelend, proestend en hijgend onder stoom ligt te wachten. Huckleberry Finn en zijn vriendje Tom Sawyer kunnen ieder moment langskomen.
De Queen neemt passagiers aan boord en op de wal staan opvallend veel locals te kijken. ‘Het is een verdomde schande’, bromt een man met zangerige zuidelijk accent. En gelijk heeft hij. De Queen die honderdtwintig jaar op de Mississippi heeft gevaren, maakt vandaag zijn allerlaatste tocht. Terwijl het een avontuur op zich is om in de States een brug over te rijden, want instortingsgevaar door slecht onderhoud, heeft de Amerikaanse overheid besloten het houten stoomschip onveilig te verklaren.  
Als de laatste passagier aan boord is vaart de Queen met een rookpluim de Mississippi op.
Natuurlijk had de kapitein als protest de wapperende Stars and Stripes over boord moeten smijten en vervangen door de vlag van de voormalige opstandige staten. In de man blijkt toch een rebel te zitten. Midden op de rivier begint het aan dek staande stoomorgel, de Dixie Doodle te spelen, hét strijdlied van de Zuidelijken. Het uitzwaaiende volk zingt mee. De Delta Queen zakt fluitend, loom en traag de rivier af, een scène met een heel hoog Hollywoodgehalte. In de strakblauwe lucht kunnen ieder moment de woorden ‘The End’ verschijnen.
De  highway 61, een honderden jaren oude en voormalige postweg,  tussen Vicksburg en Batton Rouge, slingert zich door een golvend landschap waar de burgeroorlog nog steeds aanwezig is. Omzoomd door rustieke bomen, overwoekerd met Spaans mos en onder kleine grafstenen, liggen gesneuvelden te wachten op het Armageddon. De historische slagvelden zijn niet ver weg.
Rietsuikervelden, katoenakkers, notenbomen en plantagehuizen worden gepasseerd. Het is stil, heet, verkeer is er nauwelijks, alleen het geluid van krekels en andere tjilpelend ongedierte is te horen. Het ‘zuiden’ is ook de biblebelt van Amerika. De honderden, dikwijls houten kerkjes, hebben een merkwaardige manier om de gelovigen scherp te houden. Op grote borden langs de weg wordt duidelijk gemaakt dat er met Hem niet te spotten valt.
Met stichtelijke teksten als
 ‘the hell is  not a joke’ en andere soorten van ‘hel en verdoemenis’ wordt de zondaar in dop de stuipen op het lijf gejaagd.
Bezorgd over wat mij aan gene zijde allemaal te wachten staat neem ik de afslag naar de  highway 10 waar de Rosedown Plantage zich bevindt…

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s